ایست قلبی ناگهانی | آموزش همگانی بقای بیماران را بالا نبرد

شیکاگو — آمار ایست قلبی ناگهانی تکان‌دهنده است. در ایالات متحده، امسال ضربان قلب، تنفس، نبض و گردش خون ۳۵۰ هزار نفر در بیرون از بیمارستان به‌طور کامل متوقف می‌شود؛ رویدادی که به‌ظاهر بی‌هیچ هشدار قبلی رخ می‌دهد. این‌ها سکته قلبی (حمله قلبی) نیستند. تنها یک نفر از هر ۱۰ نفر از آن‌ها زنده می‌ماند. احیای قلبی-ریوی (CPR) و دفیبریلاسیون می‌توانند جان (و مغز) این بیماران را نجات دهند، اما این به آن بستگی دارد که اطرافیان و سامانه‌های پاسخ اضطراری هم در نزدیکی باشند و هم آماده مداخله فوری باشند. با هر دقیقه‌ای که بدون CPR بگذرد، شانس بقا ۱۰ درصد کاهش می‌یابد. نشانه‌هایی از مطالعات مشاهده‌ای حکایت از آن داشت که آموزش بهتر و جامع‌تر جامعه می‌تواند کمک‌کننده باشد؛ یعنی آموزش اپراتورهای ۹۱۱، امدادگران اولیه و اطرافیان بالقوه. اما نتایج یک کارآزمایی تصادفی‌شده کنترل‌شده که روز یکشنبه در نشست علمی انجمن قلب آمریکا ارائه و همان روز در مجله New England Journal of Medicine منتشر شد، نشان می‌دهد این رویکرد کارساز نبوده، یا دست‌کم هنوز نه. با این حال، نمونه‌های دانمارک ممکن است راه پیش رو را نشان دهند. کارولینا مالتا هانسن، نویسنده اصلی مطالعه، در یک نشست خبری گفت: «ما یک کارآزمایی کارآمد، بزرگ و باکیفیت انجام دادیم که بخش‌های وسیعی از جامعه را در پاسخ اضطراری درگیر کرد و با این حال، بقا پایین و بی‌تغییر ماند.» او افزود: «یک راهبرد چندوجهی برای اجرا در جامعه و خدمات فوریت‌های پزشکی نتوانست بقا همراه با پیامد عصبی مطلوب را در بیماران دچار ایست قلبی خارج از بیمارستان بهبود دهد. با این حال، در سال آخر، به‌نظر می‌رسید در عملکرد اطرافیان بهبودی رخ داده است.» از سال ۲۰۲۱، پژوهشگران شرکت‌کنندگان در ۶۰ شهرستان کارولینای شمالی را به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم کردند: دریافت آموزش فشرده درباره مداخله در ایست قلبی، یا ادامه روال استاندارد. مداخله شامل آموزش اپراتورهای ۹۱۱ برای تشخیص سریع‌تر ایست قلبی و راهنمایی بهتر اطرافیان در انجام CPR بود. امدادگران اولیه درباره استفاده از دفیبریلاتورهای خارجی خودکار (AED) پیش از رسیدن خدمات اورژانس آموزش دیدند. اعضای جامعه در محیط‌های کاری، گروه‌های مذهبی، ادارات دولتی و دیگر فضاها آموزش CPR دریافت کردند. حدود ۸.۵ میلیون نفر در این شهرستان‌ها زندگی می‌کنند. در طول پنج سال مطالعه، ۲۲ هزار و ۴۵۹ بزرگسال ساکن این مناطق دچار ایست قلبی خارج از بیمارستان شدند. سن میانه آن‌ها ۶۴ سال بود؛ ۳۷ درصد زن، ۳۳ درصد سیاه‌پوست و ۲۹ درصد ساکن مناطق روستایی بودند. تقسیم اعداد چنین بود: ۱۱ هزار و ۶۱۵ نفر در شهرستان‌هایی که آموزش فشرده دریافت کرده بودند و ۱۰ هزار و ۸۴۴ نفر در جوامعی که مداخله را دریافت نکرده بودند دچار ایست قلبی خارج از بیمارستان شدند. راهبرد آموزشی به زنده‌ماندن بیشتر بیماران در مقایسه با مراقبت معمول نینجامید. امریش دشموخ، متخصص الکتروفیزیولوژی قلب که بیماران مبتلا به اختلالات ریتم قلب را در مرکز قلب و عروق فرانکل دانشگاه میشیگان درمان می‌کند، نتایج مطالعه را ناامیدکننده اما غیرغافلگیرکننده خواند. او در ایمیلی به STAT گفت: «بسیاری از مداخلاتی که در ایست قلبی خارج از بیمارستان و در مراقبت پس از آن بررسی شده‌اند، متأسفانه بهبود بقا یا پیامدهای عصبی را نشان نداده‌اند.» او در این کارآزمایی نقشی نداشت. «مطالعات پیشین نشان داده‌اند هشدارهای تلفن همراه، آموزش داوطلبان و افزایش دسترسی به دفیبریلاتورهای خارجی خودکار می‌توانند انجام CPR و استفاده از AED را بیشتر کنند، اما همه آن‌ها بهبود بقا را نشان نداده‌اند.» با این حال، مالتا هانسن، متخصص قلب و استادیار پژوهشی بالینی در بیمارستان هِرلِو و گِنتوفته و اورژانس کپنهاگ دانمارک، امیدوار است. در سال چهارم کارآزمایی، یک تحلیل اکتشافی نشان داد درصد بیمارانی که CPR را فردی از اطرافیان انجام داده بود افزایش یافته است؛ نشانه‌ای از اینکه این جزء مداخله مؤثر بوده است. ممکن است زمان بیشتری لازم باشد تا مشخص شود کدام اجزا اهمیت داشتند و آیا بر بقا اثر می‌گذارند. او گفت: «با توجه به بهبود ظاهری در انجام CPR در سال آخر، ارزیابی بیشتر در قالب مداخله‌ای طولانی‌تر و شدیدتر اهمیت دارد.» مالتا هانسن به نمونه دانمارک اشاره می‌کند که در آن نرخ CPR توسط اطرافیان و نرخ بقا بسیار بالاتر از آمریکاست. مطالعه کارولینای شمالی حدود ۵ درصد جمعیت را آموزش داد و در همان نقطه بود که پژوهشگران تفاوت در انجام CPR میان گروه آموزش‌دیده و آموزش‌ندیده را مشاهده کردند. او گفت: «روشن است که این کافی نیست. ما شواهد مشاهده‌ای از کشورهایی مانند دانمارک داریم که ۸۰ درصد جمعیت آموزش دیده‌اند و ۷۵ درصد بیماران مراقبت پرسرعت دریافت می‌کنند.» در دانمارک نرخ دفیبریلاسیون ۱۱ درصد است، در مقابل ۲ درصد در آمریکا. در دانمارک بقا حدود ۱۶ درصد است، در مقابل ۱۰ درصد در آمریکا. به گفته مالتا هانسن، نرخ آموزش‌دیده‌گان CPR در دانمارک از ۲۰ درصد در اوایل دهه ۲۰۰۰ به ۸۰ درصد در زمان حاضر رسیده است. «این کاری نیست که در دو یا سه سال انجام شود.» چه چیزی کمک می‌کند: برای گرفتن گواهینامه رانندگی در دانمارک باید نشان دهید گواهی آموزش CPR دارید. او گفت: «این روشی باورنکردنی کارآمد برای رسیدن به همه است.» برهماچی نالاموتو، متخصص قلب مداخله‌ای و سردبیر مجله Circulation: Cardiovascular Quality and Outcomes، نظریه دیگری درباره زمان‌بندی داشت. آغاز کارآزمایی هم‌زمان با ظهور کووید-۱۹ می‌توانست تلاش‌های آموزشی را تحت تأثیر قرار دهد و توضیح دهد چرا اثرات آموزش با تأخیر ظاهر شد. او همچنین این پرسش را مطرح کرد که آیا مداخله آموزشی رویکرد درستی بوده است. نالاموتو که در این کارآزمایی نقشی نداشت، گفت: «فکر نمی‌کنم کسی در اهمیت درمان زودهنگام در ایست قلبی خارج از بیمارستان تردید کند. وقتی به CPR توسط اطرافیان و دفیبریلاسیون زودهنگام با AED فکر می‌کنیم، چالش این است: چگونه این را به عمل ترجمه می‌کنید؟ فکر می‌کنم هنوز با این پرسش دست‌وپنجه نرم می‌کنیم که بهترین راه آموزش افراد چیست تا توانایی پایدار برای درک و سپس استفاده از این ابزار در چنین موقعیتی داشته باشند؛ این حوزه هنوز پیچیده و ناشناخته است.» تیم مالتا هانسن دست‌کم یک سال دیگر این جمعیت در کارولینای شمالی را پیگیری خواهد کرد. او گفت: «ما زیرساخت، شبکه و همکاری فوق‌العاده‌ای ایجاد کرده‌ایم و همه برای ادامه کار بسیار مشتاق‌اند. آنچه نیاز داریم جوامعی است که بسیار درگیر و مشتاق ادامه این کار باشند. بنابراین باور داریم تلاش‌های آینده‌ای که راهنمای ما باشند موفق خواهند بود.» نالاموتو نوشت: «علم اجرا چالش‌برانگیز است (چنان‌که این کارآزمایی و دیگر کارآزمایی‌های منفی نشان می‌دهند)، اما گمان می‌کنم همین است که بیشترین تغییر را ایجاد خواهد کرد.» پوشش STAT از مسائل سلامت مزمن با کمک مالی بنیاد Bloomberg Philanthropies حمایت می‌شود. حامیان مالی ما در هیچ تصمیمی درباره روزنامه‌نگاری ما دخیل نیستند.